زمانه است پر فراز ونشیب

اینبار کام مرگ یار تو را گشته است نسیب

چه اشک می ریزی و چه ناله می کنی

که رفته است او یار تو حبیب

به یاد آور که با او لحظه ها

داروی دل سخنش چون دوای طبیب

لبخند بر لبش همواره چشم پر فروغ

صدا می زد صدا به دلبسته اش با نوای نجیب

چه ساده رفت ودر فراغ او

اشکها روان است زگونه ها زهر طرف زهر سو

دلا آرام گیر که آرمیده است

چه آرام یار تو

یارم روحم روان من چراست غم ماوای تو

چگونه این کوله بار غم چگونه زمانه را بی تو سر کنم؟؟؟

شاید تو اکنون پرواز می کنی در آسمان آبی چون کبوتران !!!

لحظه ای بر آسمان من بایست نظاره کن!!

این یار تو چگونه طی می کند دنباله ی عمر؟؟؟

باز هم بخوان مرا بخوان آن صدای توست که در گوشم در دلم

در وجود من صدا میکند مرا

ببین من در فراغ تو دیوانه ام

از خویش از همه کس بیگانه ام...

باز هم مرا بخوان....................

هرگز لبخند تو محو نمی شود ز ضمیر من

اینک مرا ببین که در این هستی بیکران عشق...

چگونه پرواز می کنم...؟؟؟؟

تنهایم ولی تو را هرگز لحظه ای از خود دور نمی بینم

وجود تو صدای تو لبخندت همیشه با من است

باز نیز من و تو

پرواز می کنیم بر فراز اقیانوس علاقه ها

آری من نیز خودم فریاد میکشم

تو با منی در این بیکران عشق

ببین کلام مرا که از وجود

دیگر کسی نیست که در این عرصه ی واقع کلام سخن از پوچی عشق و

علاقه بگوید وبسازد داستانها از دورویی ها- از دروغ گوییها

دیگر در این عرصه در این صحنه کسی نیست که

نفهمیده مفهوم علاقه را...........

آری دوست من با من بساز.............

                 افسوس و هزاران بار افسوس که صداقت وصمیمیت

                      مرا نادیده گرفتی خردم کردی منو شکستی

                             زیر پات له کردی به همین راحتی

                                    ولی بدون من همیشه

                                           و تا به ابدیت

                                    دوستت دارم